Το πιο συνηθισμένο λάθος κατά τη συζήτηση με έναν προμηθευτή λογισμικού σχετικά με το διαβατήριο ελαστικών είναι ότι η συζήτηση εστιάζεται σχεδόν αποκλειστικά στη τεχνική: ποια σύζευξη, ποια μορφή, ποια τιμή ανά κωδικό QR. Ποιος παραμένει υπεύθυνος μετά από εκείνη τη συζήτηση για την ορθότητα και την ενημέρωση των δεδομένων στο διαβατήριο συχνά έρχεται προς συζήτηση μόνο όταν κάτι πάει στραβά.
Αυτή η διάκριση δεν είναι σχολαστική. Ένας προμηθευτής λογισμικού μπορεί να παραδώσει ένα τεχνικά σωστά λειτουργικό διαβατήριο, με έναν κωδικό QR που δείχνει προσεκτικά σε μια σελίδα, ενώ το περιεχόμενο αυτής της σελίδας είναι ξεπερασμένο ή ελλιπές επειδή κανείς δεν συμφώνησε ποιος κρατά αυτό το περιεχόμενο ενημερωμένο. Ο κανονισμός στοχεύει στον προμηθευτή που παρέχει τα δεδομένα, όχι αυτόματα στο μέρος που παρέχει την τεχνική. Εάν αυτή η διάκριση δεν επανεμφανίζεται ρητά στη συζήτηση και στο συμβόλαιο, προκύπτει ένα κενό μεταξύ αυτού που λειτουργεί τεχνικά και αυτού που είναι σωστό ουσιαστικά.
Γιατί συμβαίνει συχνά αυτό το λάθος
Μια συζήτηση με έναν προμηθευτή λογισμικού ξεκινάει σχεδόν πάντα από μια συγκεκριμένη, πρακτική ερώτηση: πώς έρχεται ο κωδικός QR στο ελαστικό, ποιο σύστημα συνδέεται με τη διαχείριση, τι κοστίζει ανά μοντέλο. Αυτές είναι λογικές ερωτήσεις και ένας προμηθευτής τις απαντά και καλά. Το πρόβλημα είναι ότι αυτές οι ερωτήσεις υποδηλώνουν ότι ο προμηθευτής καλύπτει ολόκληρη την αλυσίδα, ενώ ένα λογισμικό εταιρεία συνήθως παρέχει μια πλατφόρμα και δεν ασκεί ουσιαστικό έλεγχο σχετικά με αυτό που αναφέρει ένας κατασκευαστής ή εισαγωγέας.
Σε πολλά άλλα έργα IT, αυτή η διάκριση είναι λιγότερο σχετική, επειδή ο χρήστης εισάγει το ίδιο το περιεχόμενο και παραμένει υπεύθυνος. Στο διαβατήριο ελαστικών είναι διαφορετικό: τα δεδομένα συχνά προέρχονται από έναν κατασκευαστή ή εισαγωγέα αλλού στην αλυσίδα, συντάσσονται σε ένα διαβατήριο και παραμένουν προσβάσιμα για δέκα χρόνια. Ποιος τότε παραμένει υπεύθυνος για μια διόρθωση πρέπει να είναι σαφής πριν από την υπογραφή του συμβολαίου, όχι μετά.
Τι πάει λάθος στην πράξη
Στην πράξη, αυτό το λάθος εκδηλώνεται συνήθως με τρεις τρόπους. Πρώτον, δεν προβλέπεται ποιος μπορεί και πρέπει να διορθώσει ένα σφάλμα στα δεδομένα και σε ποια χρονική περίοδο συμβαίνει. Δεύτερον, δεν συζητείται τι συμβαίνει με τα δεδομένα και τον φορέα δεδομένων QR εάν η εταιρεία αλλάξει σε άλλο προμηθευτή ή σταματήσει τη συνεργασία, ενώ η περίοδος φιλοξενίας δέκα ετών συνεχίζεται ούτως ή άλλως. Τρίτον, συχνά δεν υπάρχει συμφωνία σχετικά με τον προμηθευτή των δεδομένων πηγής σε ενοποιημένα προϊόντα, για παράδειγμα όταν ένας εισαγωγέας συγκεντρώνει δεδομένα από πολλούς κατασκευαστές σε ένα διαβατήριο.
Κανένα από αυτά τα σημεία δεν είναι τεχνικό πρόβλημα. Αφορούν τη διανομή ρόλων και την ευθύνη, και ακριβώς για αυτό παραβλέπονται εύκολα σε μια συζήτηση που ξεκινάει ως έργο IT. πώς τα δεδομένα σε ένα διαβατήριο δημιουργούνται παρέχει ένα καλό σημείο εκκίνησης για να δείτε ποια βήματα υπάρχουν σε αυτή τη διαδικασία, πριν θέσετε τις ίδιες ερωτήσεις σε έναν προμηθευτή.
Πώς να το αποφύγετε
Το βασικό είναι απλό: συζητήστε τη διανομή ρόλων πριν συζητήσετε την τεχνική. Ρωτήστε ρητά ποιος είναι υπεύθυνος για την ορθότητα του περιεχομένου, ποιος διορθώνει εάν ανακαλυφθεί σφάλμα και τι συμβαίνει με το διαβατήριο κατά τη μετάβαση σε άλλο μέρος. Καταγράψτε αυτές τις συμφωνίες στο συμβόλαιο, όχι μόνο σε μια προσφορά ή σχέδιο υλοποίησης, ώστε να παραμείνουν χρησιμοποιήσιμες ακόμη και μετά από αλλαγές προσωπικού ή μετάβαση προμηθευτή.
Βοηθά να δοκιμάσετε αυτές τις ερωτήσεις σύμφωνα με το ρόλο που έχει η δική σας εταιρεία στην αλυσίδα: ένας εισαγωγέας έχει διαφορετικές ευθύνες από έναν χονδρέμπορο που απλώς επανα-πωλεί. σε λίγες ερωτήσεις δείτε ποιος ρόλος ταιριάζει στην επιχείρησή σας παρέχει μια πρώτη κατεύθυνση για αυτό, πριν συζητήσετε αυτή τη διανομή ρόλων με τον προμηθευτή.
Η σχέση με άλλες συμφωνίες
Αυτό το σφάλμα δεν είναι ανεξάρτητο από άλλα θέματα που ήδη απασχολούν την επιχείρησή σας. Μια συμφωνία επεξεργασίας δεδομένων δυνάμει του GDPR ρυθμίζει για παράδειγμα ποιος επεξεργάζεται τα προσωπικά δεδομένα και πώς, αλλά δεν λέει τίποτα σχετικά με το ποιος είναι υπεύθυνος για το περιεχόμενο των δεδομένων προϊόντος σε ένα διαβατήριο. Και οι δύο συμφωνίες μπορούν να συνυπάρξουν, αλλά δεν πρέπει να συγχέονται. Όποιος διαχειρίζεται αυτά τα θέματα ξεχωριστά με σαφήνεια, αποτρέπει ότι ένα συμβόλαιο χρησιμοποιείται για να καλύψει ό,τι δεν καλύπτει.
Εάν θέλετε να δείτε ποια ερωτήματα ανήκουν ακριβώς σε αυτή τη συζήτηση και ποιος ρόλος ταιριάζει, προσφέρει τράπεζα γνώσης με εξηγήσεις ανά θέμα μια επισκόπηση που πηγαίνει πέρα από τη μόνο τεχνολογία.
Εάν δεν είστε ακόμη σίγουροι πού βρίσκεται η επιχείρησή σας σε αυτή την αλυσίδα, το δωρεάν σύντομο σαρώνειες είναι ένα καλό σημείο εκκίνησης: σε λίγες ερωτήσεις θα λάβετε μια ένδειξη της κατάστασής σας, χωρίς να χρειάζεται πρώτα να διαβάσετε όλη τη νομοθεσία.