Hoe pak ik het productpaspoort voor banden stap voor stap aan?

De opbouw verloopt in vijf herkenbare stappen

Het productpaspoort voor banden komt tot stand in een vaste volgorde: eerst wordt vastgesteld wie verantwoordelijk is voor de gegevens, dan worden die gegevens verzameld en gecontroleerd, vervolgens krijgt het product een unieke identificatie en wordt het paspoort samengesteld, daarna komt de datadrager — doorgaans een QR-code — op het product of de verpakking, en tot slot blijft het paspoort gedurende de vereiste periode toegankelijk. Deze volgorde volgt rechtstreeks uit de manier waarop de ESPR het digitale productpaspoort inricht: artikel 9 bepaalt dát er een paspoort moet zijn en voor welke producten, artikel 10 beschrijft waaraan het paspoort moet voldoen, van de unieke identificatie tot de toegankelijkheid voor verschillende gebruikers. Voor banden is dit nog geen verplichting die vandaag al geldt; de stappen hieronder beschrijven hoe het traject eruitziet zodra de specifieke eisen voor banden zijn vastgesteld.

Voor wie dit geldt, en voor wie nog niet

Deze aanpak is bedoeld voor partijen die banden voor voertuigen op de EU-markt brengen of daarin handelen: fabrikanten, importeurs, groothandel en, in de gebruiksfase, wagenparkbeheerders die met de gegevens moeten kunnen werken. Het gaat om de algemene route die de ESPR voorschrijft voor digitale productpaspoorten in het algemeen. De precieze eisen die voor banden gaan gelden — welke gegevens, welk soort datadrager, welke toegangsniveaus — worden per productgroep apart uitgewerkt in een gedelegeerde handeling. Zolang die handeling er voor banden niet is, gelden de stappen hieronder dus nog niet als verplichting, maar als voorbereiding. De aanpak geldt ook niet voor andere productgroepen die al wel een eigen gedelegeerde handeling hebben: elke productgroep krijgt zijn eigen tijdlijn en eigen inhoudelijke invulling binnen het kader van artikel 9 en artikel 10.

Wanneer dit ingaat: nog geen vaste datum voor banden

Er is nog geen vaste datum waarop het productpaspoort voor banden verplicht wordt. Volgens het werkplan van de ESPR voor de periode 2025-2030 wordt de gedelegeerde handeling voor banden verwacht in 2027; pas na publicatie van die handeling volgt een moment waarop de eisen daadwerkelijk gaan gelden. Tot die handeling er is, vormen artikel 9 en artikel 10 wel het algemene kader, maar zonder productspecifieke invulling voor banden kan niemand nu al aan een concrete verplichting voldoen. Zodra de handeling is gepubliceerd, komt hier de precieze datum te staan.

De praktische volgorde om nu al aan te houden

Wie zich wil voorbereiden, kan de stappen in deze volgorde doorlopen. Eerst wordt bepaald wie in de keten de rol van fabrikant of importeur vervult, want die partij is degene van wie de basisgegevens voor het paspoort afkomstig moeten zijn. Daarna worden de gegevens geïnventariseerd die straks nodig zijn: samenstelling, technische prestaties, onderhoudsinformatie en gegevens over het einde van de levensduur horen tot het type informatie dat een digitaal productpaspoort volgens artikel 10 moet kunnen bevatten. Vervolgens wordt vastgelegd hoe elk product een unieke identificatie krijgt, zodat het paspoort van één specifieke band te onderscheiden is van dat van een ander model of productiebatch. Op basis daarvan kan het paspoort worden samengesteld — dit is het punt waarop een platform als dit de aangeleverde gegevens van fabrikant of importeur verwerkt tot een compleet paspoort. Daarna volgt de toepassing van de datadrager, in de praktijk een QR-code op de band of de verpakking, die naar het paspoort verwijst. Ten slotte wordt het paspoort toegankelijk gehouden voor de partijen die er volgens artikel 10 recht op hebben — dat kan variëren van de eindgebruiker tot markttoezichthouders — en blijft het beschikbaar zolang dat vereist is. Voor wie nu al met dit traject rekening wil houden, is het verstandig om de eigen gegevensstromen op orde te krijgen voordat de gedelegeerde handeling er is: wie nu al weet welke gegevens beschikbaar zijn en van wie ze afkomstig moeten zijn, hoeft later minder in te halen.

Waar dit op is gebaseerd: artikel 9 en artikel 10 van de ESPR

Deze volgorde is geen eigen indeling, maar volgt uit de tekst van de verordening zelf. Artikel 9 van de ESPR (Verordening (EU) 2024/1781) legt de basisverplichting vast dat producten die onder een gedelegeerde handeling vallen, vergezeld moeten gaan van een digitaal productpaspoort, en bepaalt dat de details per productgroep apart worden ingevuld. Artikel 10 van dezelfde verordening werkt uit waaraan zo'n paspoort moet voldoen: het moet een unieke identificatie hebben, gekoppeld zijn aan een machineleesbare datadrager, en toegankelijk zijn volgens rollen die per gebruiker kunnen verschillen. Samen vormen deze twee artikelen het kader waarbinnen de productspecifieke regels voor banden worden uitgewerkt zodra de gedelegeerde handeling er is.

Wat u nu kunt doen

Wie alvast wil beginnen, brengt het beste eerst de eigen gegevens in kaart: welke productinformatie over de banden al beschikbaar is, bij wie die vandaan komt, en of dat de fabrikant, de importeur of een andere schakel in de keten is. Zodra de gedelegeerde handeling voor banden is gepubliceerd, komt hier de concrete datum en de inhoudelijke eisen te staan; tot die tijd is geen actie verplicht, maar wie de gegevens nu al ordent, staat er later beter voor.

Waar dit op gebaseerd is

De verordening zelf staat op EUR-Lex. Wij verwijzen per bewering; u hoeft ons niet te geloven.

Wat u concreet moet doen

Wat er van u wordt verwacht

Het digitaal productpaspoort voor banden komt voort uit artikel 9 en artikel 10 van de ESPR (Verordening (EU) 2024/1781). Die artikelen beschrijven wat een paspoort moet kunnen en welke informatie erin moet zitten, niet hoe een bedrijf dat organisatorisch aanpakt. Die vertaalslag naar de praktijk is waar de meeste bedrijven tegen problemen aanlopen. Hieronder de stappen die uit die verplichtingen volgen, met wat ze betekenen voor een bedrijf van 10 tot 100 medewerkers.

Stap 1: Bepalen of het paspoort van toepassing is

Niet elke band en niet elk bedrijf krijgt in dezelfde fase met het paspoort te maken. Voor een importeur of groothandel is de eerste vraag simpelweg of de producten die zij op de markt brengen onder de aankomende regels vallen. Dat is geen juridische exercitie op zich, maar een praktische check die je met de eigen productlijst kunt doen. Wie hier twijfelt, vindt op de pagina geldt het digitaal productpaspoort voor mijn banden een uitgangspunt om die vraag te beantwoorden.

Stap 2: Vaststellen wie de gegevens levert

Artikel 9 van de ESPR legt vast dat het paspoort gekoppeld is aan het product en via een datadrager (in de praktijk een QR-code) toegankelijk moet zijn. De gegevens zelf komen van de fabrikant of de importeur die het product in de EU op de markt brengt. Voor een bedrijf van 10 tot 100 medewerkers betekent dit dat er intern iemand moet zijn die weet welke gegevens er per productlijn beschikbaar zijn, en van wie. Bij bedrijven die banden van meerdere fabrikanten importeren, is dit vaak het eerste punt waar de aanpak vastloopt: de gegevens zitten verspreid over inkoopdossiers, e-mails en spreadsheets, niet in één systeem.

Stap 3: Kiezen hoe het paspoort gehost en ontsloten wordt

Artikel 10 beschrijft eisen aan het paspoort zelf: het moet gedurende een bepaalde periode toegankelijk blijven, en de datadrager moet op of bij het product zijn aangebracht. Een bedrijf kan dit zelf bouwen en hosten, of een platform inschakelen dat dit als dienst aanbiedt. Bij die keuze spelen praktische vragen: blijft de host lang genoeg bestaan, wat gebeurt er bij een faillissement van de leverancier, en hoe wordt de QR-code aangebracht op een band die al in een fabriek in een ander land wordt geproduceerd. Wie deze keuze moet maken, doet er goed aan om vooraf te kijken waar moet ik op letten bij het kiezen van een platform voor het productpaspoort, want de verplichtingen uit artikel 10 leggen de verantwoordelijkheid voor de beschikbaarheid van het paspoort bij degene die het op de markt brengt — niet bij de dienstverlener.

Stap 4: Gegevens structureren en actueel houden

Een paspoort dat eenmalig is ingevuld en daarna niet meer wordt bijgehouden, voldoet niet aan het idee achter artikel 10: de gegevens moeten kloppen zolang het paspoort actief is. Voor bedrijven met meerdere vestigingen komt hier al snel de vraag naar boven wie binnen de organisatie verantwoordelijk is voor het actueel houden van de gegevens, en of dat centraal of per vestiging gebeurt. Dat is een organisatorische vraag die per bedrijf verschilt; op de pagina kunnen meerdere vestigingen van mijn bedrijf hetzelfde productpaspoort beheren staat hoe dat in de praktijk vaak wordt ingericht.

Stap 5: De keten informeren

Groothandel en wagenparkbeheer zitten verderop in de keten en hebben aan het paspoort vooral iets als de informatie ook echt te vinden en te gebruiken is. Een importeur die het paspoort inricht, doet er daarom goed aan om na te denken over wie er verder mee moet kunnen werken: de eigen klant, een wagenparkbeheerder, of een toezichthouder. Wat een wagenparkbeheerder daadwerkelijk met die gegevens kan, staat beschreven op wat heb ik als wagenparkbeheerder aan het bandenpaspoort.

Waar het misgaat in de praktijk

Een aantal situaties komt in de praktijk steeds terug.

Bedrijven starten met het paspoort pas wanneer de verplichting al ingaat, terwijl het verzamelen van gegevens uit oudere inkooprelaties met fabrikanten die niet meer bestaan of niet meer reageren, veel meer tijd kost dan gedacht.

De QR-code wordt losgekoppeld van het band zelf gezien, terwijl artikel 9 juist vraagt om een datadrager die aan het product gekoppeld is — een sticker op de doos in plaats van op de band zelf leidt tot discussie zodra de band los van de verpakking bij de klant komt.

Een platform wordt gekozen zonder dat er is nagedacht over wat er gebeurt als het platform stopt of wordt overgenomen, terwijl de verantwoordelijkheid voor de beschikbaarheid van de gegevens niet verdwijnt met de leverancier.

Vestigingen binnen hetzelfde bedrijf gebruiken elk hun eigen aanpak, met als gevolg dat dezelfde bandenlijn op twee locaties met verschillende of tegenstrijdige gegevens in het paspoort staat.

Voorraad die al vóór de ingangsdatum is ingekocht, wordt niet meegenomen in de planning, terwijl de vraag wat daarmee moet gebeuren een aparte afweging vergt — die staat beschreven op wat doe ik met voorraad banden die er al ligt als de regels ingaan.

Wat u kunt vastleggen

Een overzicht per productlijn van welke fabrikant of importeur de bronnegevens levert, en via welk kanaal (e-mail, portaal, EDI-koppeling).
Een interne afspraak over wie binnen de organisatie verantwoordelijk is voor het actueel houden van paspoortgegevens, inclusief een moment waarop dat wordt gecontroleerd.
Een keuzedocument voor het platform of de host, met daarin de afwegingen rond beschikbaarheid op lange termijn — bruikbaar naast de overwegingen op de pagina over het kiezen van een platform.
Een afspraak over hoe de QR-datadrager wordt aangebracht en door wie dat wordt gecontroleerd voordat de band de deur uitgaat.
Een eigen kopie van de gegevens die in het paspoort staan, los van het platform van de leverancier; de overwegingen daarbij staan op moet ik zelf een kopie bewaren van de gegevens die in het productpaspoort staan.
Een protocol voor wat er gebeurt bij een terugroepactie en welke rol het paspoort daarbij speelt, zie helpt het productpaspoort bij een recall van banden en hoe werkt dat.
Een kostenraming voor de eerste opzet en het jaarlijks onderhoud van het paspoort, als onderdeel van de begroting — een uitgangspunt daarvoor staat op wat kost een productpaspoort voor banden.

Dit is geen juridisch advies. Deze pagina geeft algemene informatie over de regelgeving waar dit platform over gaat. Wij kennen uw situatie niet. Bij twijfel over uw eigen geval raadpleegt u een jurist of de bevoegde toezichthouder.

Geschreven met AI op basis van de bronnen hierboven, gecontroleerd door een mens op 2026-08-22. Klopt er iets niet? Laat het weten — correcties krijgen voorrang.