Είμαι εισαγωγέας ή κατασκευαστής σύμφωνα με το ESPR;

Τι συγκεκριμένα πρέπει να κάνετε

Τι αναμένεται από εσάς

Ο ESPR κάνει διάκριση μεταξύ ενός κατασκευαστή και ενός εισαγωγέα, και αυτή η διάκριση δεν είναι προαιρετική: καθορίζει ποιο άρθρο ισχύει για την επιχείρησή σας. Κατασκευαστής είναι, εν συντομία, όποιος σχεδιάζει ή κάνει να παράγονται τα ελαστικά και τα τοποθετεί στην αγορά με το δικό του όνομα ή εμπορικό σήμα. Εισαγωγέας είναι όποιος φέρνει ελαστικά από χώρα έξω από την ΕΕ για πρώτη φορά στην αγορά της ΕΕ. Όποιος δεν παράγει ο ίδιος αλλά εισάγει για πρώτη φορά ελαστικά από τρίτη χώρα, εμπίπτει συνήθως στη δεύτερη κατηγορία — ακόμα κι αν δεν αλλάζει τίποτα περαιτέρω στο προϊόν.

Εάν είστε κατασκευαστής

Το άρθρο 27 του ESPR (Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1781) επιβάλλει στον κατασκευαστή το βαρύτερο σύνολο υποχρεώσεων. Αυτό είναι λογικό: ο κατασκευαστής έχει τις περισσότερες γνώσεις για το προϊόν και την παραγωγή του. Για μια επιχείρηση 10 έως 100 υπαλλήλων, αυτό σημαίνει πρακτικά ότι πρέπει να είναι κάποιος υπεύθυνος εντός του οργανισμού για τη σύνθεση και ενημέρωση των τεχνικών πληροφοριών που θα περιλαμβάνονται στο διαβατήριο προϊόντος — σύνθεση υλικών, δεδομένα απόδοσης, προέλευση εξαρτημάτων. Αυτό δεν είναι μίας φοράς δράση κατά την εκκίνηση ενός νέου μοντέλου ελαστικού, αλλά μια συνεχιζόμενη εργασία: εάν αλλάξει η σύνθεση ή η διαδικασία παραγωγής, είναι πιθανό να αλλάξει και το περιεχόμενο του διαβατηρίου.

Εάν είστε εισαγωγέας

Το άρθρο 29 του ESPR (Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1781) επιβάλλει στον εισαγωγέα έναν ελεγκτικό ρόλο: να επαληθεύσει ότι ο κατασκευαστής έξω από την ΕΕ έχει εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του, και ότι το διαβατήριο προϊόντος υπάρχει πραγματικά και είναι ορθό. Για έναν εισαγωγέα 10 έως 100 υπαλλήλων, αυτό συνήθως σημαίνει μια διαδικασία αγορών όπου το διαβατήριο προϊόντος γίνεται ένα σταθερό σημείο ελέγχου, παράλληλα με παραδείγματος χάριν τη σήμανση CE ή άλλα έγγραφα εισαγωγής. Ο εισαγωγέας δεν κάνει ο ίδιος το διαβατήριο, αλλά έχει ευθύνη για το ότι υπάρχει πριν τα ελαστικά φτάσουν στην αγορά της ΕΕ. Τι σημαίνει αυτό πρακτικά όταν ο κατασκευαστής βρίσκεται έξω από την ΕΕ, εκτίθεται στη σελίδα ο κατασκευαστής μου βρίσκεται έξω από την ΕΕ — ποιος ρυθμίζει το διαβατήριο προϊόντος τότε;.

Όταν ο ρόλος δεν είναι σαφής από μόνος του

Ορισμένες επιχειρήσεις δεν εμπίπτουν σαφώς σε ένα κουτί. Ένας χονδρέμπορας που κάνει να παράγονται ελαστικά με το δικό του εμπορικό σήμα, αναλαμβάνει συχνά τον ρόλο του κατασκευαστή, ακόμα και χωρίς να έχει τη δική του εργοστάσιο. Αυτό εκτίθεται στη σελίδα πουλώ ελαστικά με το δικό μου εμπορικό σήμα — ποιες υποχρεώσεις έχω;. Επίσης, μια εξαγορά ή συγχώνευση μπορεί να κάνει ξανά επίκαιρη την ερώτηση «ποιος είναι τώρα κατασκευαστής ή εισαγωγέας», ειδικά αν εμπορικά σήματα ή νομικές οντότητες αλλάξουν — δείτε τι συμβαίνει με τα υπάρχοντα ψηφιακά διαβατήρια προϊόντος εάν η εταιρεία μου αγοράζεται.

Όπου παρουσιάζονται προβλήματα στην πράξη

Ένας αριθμός καταστάσεων επανέρχεται συνεχώς στην πράξη.

Μια επιχείρηση κάνει να παράγονται ελαστικά σε ένα εργοστάσιο έξω από την ΕΕ, με ένα εμπορικό σήμα που η ίδια η επιχείρηση έχει κάνει να καταχωρηθεί. Υποθέτει κανείς ότι είναι «εισαγωγέας», γιατί το προϊόν εισάγεται στην πραγματικότητα — ενώ ο ρόλος του κατασκευαστή προκύπτει ακριβώς από τη χρήση του δικού του εμπορικού σήματος.

Ένας χονδρέμπορας αγοράζει ελαστικά από έναν ευρωπαϊκό ενδιάμεσο και υποθέτει ότι δεν είναι εισαγωγέας, γιατί τα ελαστικά «ήδη ήταν στην ΕΕ». Ποιος είναι το πρώτο πάρτι που φέρνει πραγματικά τα ελαστικά από μια τρίτη χώρα στην αγορά της ΕΕ, είναι αυτός σε ποιον αφορά το άρθρο 29 του ESPR — όχι αυτόματα αυτός που αρχικά διαπραγματεύεται μαζί τους ως ευρωπαϊκό πάρτι.

Μια επιχείρηση αλλάζει ρόλο μετά από ένα αναδιοργανισμό: όπου προηγουμένως ένας θυγατρικός οργανισμός έξω από την ΕΕ θεωρούνταν ως κατασκευαστής, η παραγωγή ρυθμίζεται τώρα από την ολλανδική θέση. Οι υποχρεώσεις μετακινούνται, αλλά η εσωτερική τεκμηρίωση και ευθύνες δεν προσαρμόζονται.

Ένας εισαγωγέας υποθέτει ότι ο έλεγχος του διαβατηρίου προϊόντος είναι ένας μίας φοράς έλεγχος κατά το πρώτο συμβόλαιο, ενώ το άρθρο 29 περιγράφει μια συνεχιζόμενη ευθύνη που ισχύει και για επόμενες παραδόσεις και αλλαγμένες προδιαγραφές προϊόντος.

Μια επιχείρηση νομίζει ότι το πρόβλημα λύθηκε μόλις υπάρχει «ένα διαβατήριο», χωρίς να έχει καθορίσει με σαφήνεια ποιος εντός της δικής της αλυσίδας είναι υπεύθυνος. Αυτό αφορά το ευρύτερο ερώτημα ποιος είναι υπεύθυνος για το διαβατήριο προϊόντος των ελαστικών;, όπου εξηγείται περαιτέρω η κατανομή των ρόλων μεταξύ του κατασκευαστή, του εισαγωγέα, του διανομέα και του εμπόρου.

Τι μπορείτε να καταγράψετε

Για τις επιχειρήσεις που θέλουν να μπορούν να αποδείξουν ποιο ρόλο κατέχουν και πώς το εκπληρώνουν, είναι πρακτικό να καταγράψουν γραπτώς ορισμένα πράγματα:

• Ένας εσωτερικός καθορισμός ρόλου: ένα σύντομο έγγραφο που αναφέρει σε ποια γεγονότα βασίζεται η επιχείρηση για να θεωρεί τον εαυτό της κατασκευαστή ή εισαγωγέα, συμπεριλαμβανομένων των υποκείμενων συμφωνιών αγορών ή παραγωγής.
• Συμβατικές συμφωνίες με τον κατασκευαστή ή τον προμηθευτή σχετικά με το ποιος παρέχει ποια δεδομένα για το ψηφιακό διαβατήριο προϊόντος και εντός ποιου συνόλου δεδομένων συμβαίνει αυτό.
• Ένα ελεγκτικό κατάλογο κατά την προμήθεια, στον οποίο το ψηφιακό διαβατήριο προϊόντος περιλαμβάνεται ως σταθερό σημείο ελέγχου παράλληλα με άλλα έγγραφα εισόδου — σχετικό για όσους δρουν ως εισαγωγείς.
• Ένα σύνολο ονοματολογίας και νομικών προσώπων που χρησιμοποιεί η επιχείρηση, διατηρούμενο ενημερωμένο σε περίπτωση αλλαγών, ώστε σε περίπτωση αμφιβολίας να είναι δυνατή η γρήγορη ανίχνευση ποιος ρόλος αντιστοιχεί σε ποιο προϊόν.
• Μια τεκμηριωμένη διαδικασία για αλλαγές, ώστε οι τροποποιήσεις στη σύνθεση, τη διαδικασία παραγωγής ή τους προμηθευτές να ενσωματώνονται επίσης στο ψηφιακό διαβατήριο προϊόντος.

Όσοι αναρωτιούνται εάν αυτές οι υποχρεώσεις ισχύουν εξ ορισμού και για τις δικές τους ελαστικές, θα βρουν τη βάση γι' αυτό στη σελίδα ισχύει το ψηφιακό φύλλο δεδομένων προϊόντος για τα ελαστικά μου;. Αυτές οι καταγραφές δεν θέτουν τέλος στη συζήτηση σχετικά με την κατανομή ρόλων, αλλά παρέχουν στην επιχείρηση ένα σημείο αναφοράς στο οποίο να στηριχθεί όταν το ερώτημα "κατασκευαστής ή εισαγωγέας" γίνει συγκεκριμένο — για παράδειγμα κατά τη διάρκεια ενός ελέγχου, μιας διαφοράς με έναν προμηθευτή ή μιας αλλαγής στην αλυσίδα.