Ο προμηθευτής μου δεν παρέχει τα δεδομένα — τι μπορώ να κάνω;

Η ευθύνη παραμένει στον κατασκευαστή ή στον εισαγωγέα

Αν ένας προμηθευτής τα δεδομένα για το ψηφιακό διαβατήριο προϊόντος δεν παρέχει, δεν μετατοπίζεται με αυτόν τον τρόπο η υποχρέωση να αποκτήσει το πλήρες διαβατήριο. Ο ESPR (Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1781) επιβάλλει στο άρθρο 27 υποχρεώσεις στον κατασκευαστή, και στο άρθρο 38 σε άλλους φορείς στην αλυσίδα εφοδιασμού που πρέπει να μεταδώσουν πληροφορίες. Αυτές οι δύο υποχρεώσεις είναι ανεξάρτητες η μία από την άλλη: ο κατασκευαστής ή ο εισαγωγέας που θέτει το προϊόν στην αγορά παραμένει εκείνος στον οποίο έγκειται η υποχρέωση να εξασφαλίσει ότι το διαβατήριο είναι σωστό — ακόμη και αν ένας υπεργολάβος τα απαιτούμενα δεδομένα δεν παρέχει, τα παρέχει με καθυστέρηση ή τα παρέχει ελλιπώς. Ένας προμηθευτής που δεν παρέχει, δεν αποτελεί επομένως εντός της συστηματικής δομής του ESPR περίσταση που απαλλάσσει αυτόματα τον κατασκευαστή ή τον εισαγωγέα.

Τι εμπεριέχεται και τι δεν εμπεριέχεται σε αυτόν τον κανόνα

Αυτό το θέμα αφορά τη σχέση μεταξύ δύο υποχρεώσεων εντός του ESPR: εκείνης του κατασκευαστή ή του εισαγωγέα να εξασφαλίσει την κατάρτιση του διαβατηρίου, και εκείνης άλλων φορέων στην αλυσίδα να παρέχουν γι' αυτό τις απαιτούμενες πληροφορίες. Δεν αφορά ένα μηχανισμό καταβολής ή δικαίωμα αξίωσης: ο ίδιος ο ESPR δεν ρυθμίζει πώς ένας κατασκευαστής μπορεί να αναγκάσει έναν προμηθευτή να παρέχει, ή τι συμβαίνει οικονομικά αν δεν συμβαίνει. Αυτό είναι ζήτημα μεταξύ των συμβαλλομένων μερών, και εμπίπτει στο συνήθες δίκαιο των υποχρεώσεων, όχι στον ESPR. Ισάξιου σημασίας: εφόσον δεν υπάρχει ακόμη για τα ελαστικά καμία ισχύουσα εξουσιοδοτημένη πράξη, η νομική υποχρέωση να διατηρούνται διαβατήρια δεν υπάρχει ακόμη — το ερώτημα "τι αν ο προμηθευτής μου δεν παρέχει" δεν ενεργοποιείται ακόμη σε νομικό επίπεδο, αλλά σε πρακτικό επίπεδο για όποιον θέλει να προσχεδιάσει.

Ακόμη καμία σταθερή ημερομηνία για διαβατήρια ελαστικών

Το πότε το άρθρο 27 και το άρθρο 38 ισχύουν συγκεκριμένα για τα ελαστικά εξαρτάται από την εξουσιοδοτημένη πράξη που πρέπει ακόμη να υιοθετήσει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για αυτήν την κατηγορία προϊόντων. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Εργασίας ESPR 2025-2030, αναμένεται ότι αυτή η πράξη θα υιοθετηθεί το 2027· η ημερομηνία στην οποία οι υποχρεώσεις ισχύουν πραγματικά για τους κατασκευαστές και τους εισαγωγείς ελαστικών δεν έχει ακόμη οριστεί. Έως τη στιγμή που εκείνη η πράξη δημοσιευθεί και τεθεί σε εφαρμογή, δεν υπάρχει για τα ελαστικά νομική υποχρέωση να διατηρούνται διαβατήρια προϊόντων, και επομένως δεν υπάρχει νομικό πλαίσιο εντός του οποίου το μη-παράδοση δεδομένων από έναν υπεργολάβο να διαδραματίσει ρόλο. Αυτό δεν σημαίνει ότι το θέμα δεν αξίζει τώρα προσοχή — σημαίνει ότι οι νομικές συνέπειες ενός προμηθευτή που δεν παρέχει, δεν υπάρχουν ακόμη.

Πρακτικά βήματα αν ένας προμηθευτής δεδομένα κατακρατεί

Όποιος αντιμετωπίζει τώρα αυτό το ερώτημα — για παράδειγμα επειδή ένας υπεργολάβος δεν μοιράζεται συστηματικά δεδομένα σχετικά με υλικά ή προέλευση — συνήθως το αντιμετωπίζει σε αυτή τη σειρά. Πρώτον: να εξετάσει τι έχει συμφωνηθεί συμβατικά με τον προμηθευτή σχετικά με την παράδοση πληροφοριών προϊόντος, και αν υπάρχει σε αυτό κάτι για χρονικότητα ή πληρότητα. Στη συνέχεια: να αιτηθεί δεδομένα κατά γραπτό τρόπο, ώστε να υπάρχει ένα ίχνος αν η κατάσταση γίνει αργότερα σχετική — τόσο προς τον προμηθευτή όσο και, μόλις η υποχρέωση για ελαστικά εισέλθει σε ισχύ, προς έναν εποπτικό φορέα. Στη συνέχεια: να καθορίσει εάν είναι σκόπιμο να οξύνει ήδη τώρα τις συμφωνίες με τους προμηθευτές, ώστε η ροή δεδομένων να είναι εγκατεστημένη τη στιγμή που η εξουσιοδοτημένη πράξη τίθεται σε ισχύ. Τέλος: να σκεφτεί ότι ένας προμηθευτής που δεν παρέχει συστηματικά, στον πυρήνα του είναι ένα εμπορικό και συμβατικό διαφορά — ο ESPR ρυθμίζει την υποχρέωση του κατασκευαστή ή του εισαγωγέα προς την αγορά, όχι τη διαφορά μεταξύ επιχειρήσεων.

Το θεμέλιο: άρθρο 27 και άρθρο 38 του ESPR

Το άρθρο 27 του ESPR περιγράφει τις υποχρεώσεις των κατασκευαστών, συμπεριλαμβανομένης της διασφάλισης ότι ένα προϊόν συνοδεύεται από ένα ορθό ψηφιακό διαβατήριο προϊόντος. Το άρθρο 38 υποχρεώνει άλλους δρώντες στην αλυσίδα εφοδιασμού να μεταφέρουν με ακρίβεια και πληρότητα τις πληροφορίες που απαιτούνται για την τήρηση του κανονισμού στο κόμμα που είναι υπεύθυνο γι' αυτό. Από τον συνδυασμό αυτών των δύο άρθρων προκύπτει ότι η τελική ευθύνη για το διαβατήριο βαρύνει τον κατασκευαστή ή τον εισαγωγέα, ενώ η υποχρέωση παροχής δεδομένων βαρύνει άλλους κρίκους της αλυσίδας — δύο χωριστές υποχρεώσεις που δεν ενεργούν αυτόματα η μία πάνω στην άλλη εάν δεν τηρηθεί η μία από αυτές.

Όποιος ήδη έχει να αντιμετωπίσει έναν προμηθευτή που δεν μοιράζεται τα σχετικά δεδομένα προϊόντος, σημειώνει καλά να το καταγράψει και να ελέγξει τις δικές του συμφωνίες με προμηθευτές, ώστε να υπάρχει βάση μόλις η υποχρέωση για τις ελαστικά ισχύει πράγματι.

Σε τι βασίζεται αυτό

Ο κανονισμός βρίσκεται στο EUR-Lex. Αναφερόμαστε σε κάθε δήλωση· δεν χρειάζεται να μας πιστέψετε.

Τι συγκεκριμένα πρέπει να κάνετε

Τι αναμένεται από εσάς

Όποιος εισάγει ή θέτει σε κυκλοφορία ελαστικά, εξαρτάται για το διαβατήριο προϊόντος από δεδομένα που συχνά δεν παράγονται από το ίδιο, αλλά πρέπει να προέρχονται από κατασκευαστή ή κάποιον άλλον φορέα υψηλότερα στη αλυσίδα εφοδιασμού. Ο ESPR (Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1781) ρυθμίζει στο άρθρο 38 τι αναμένεται από τους φορείς στην αλυσίδα εφοδιασμού, και στο άρθρο 27 τι αναμένεται από κατασκευαστή. Για μια επιχείρηση με 10 έως 100 υπαλλήλους, αυτό μεταφράζεται σε ορισμένα πρακτικά σημεία.

Τα δεδομένα που πρέπει να είναι διαθέσιμα, πρέπει πραγματικά να είναι διαθέσιμα

Το άρθρο 38 υποθέτει ότι οι φορείς στην αλυσίδα εφοδιασμού παρέχουν τις πληροφορίες που απαιτούνται για την τήρηση των απαιτήσεων του κανονισμού. Για κάποιον εισαγωγέα, αυτό σημαίνει ότι η δική του θέση στην αλυσίδα — συχνά αυτή κάποιου που συναθροίζει το διαβατήριο με βάση δεδομένα άλλων — δεν τον απαλλάσσει από το ζήτημα του αν αυτά τα δεδομένα υπάρχουν πραγματικά. Πρακτικά: πρέπει να υπάρχει μια στιγμή στην οποία καθορίζεται ποιο μέρος παρέχει ποια δεδομένα, και τι συμβαίνει αν δεν συμβαίνει.

Ο κατασκευαστής παραμένει ο υπεύθυνος για την ορθότητα των δεδομένων

Το άρθρο 27 επιβάλλει υποχρεώσεις στον κατασκευαστή, μεταξύ άλλων σχετικά με τις πληροφορίες που περιλαμβάνονται στο διαβατήριο. Για έναν εισαγωγέα που δεν κατασκευάζει ο ίδιος, αυτό είναι σχετικό γιατί δείχνει ποιος στην αλυσίδα φέρει την ευθύνη για το περιεχόμενο — και επομένως ποιος μπορεί να κληθεί σε λογοδοσία όταν δεδομένα λείπουν ή δεν είναι σωστά. Αυτό δεν είναι εγγύηση ότι ένας κατασκευαστής θα παραδώσει γρήγορα, αλλά είναι το σημείο εκκίνησης στο οποίο ένας εισαγωγέας μπορεί να βασίζεται όταν ζητάει δεδομένα.

Καθορίστε τι έχει και τι δεν έχει ληφθεί

Όπου ο κανονισμός περιγράφει μια διανομή ευθυνών, στην πράξη υπάρχει μια εργασία για την ίδια την επιχείρηση: να κρατάει σημειώσεις για τι έχει ζητηθεί, πότε, και τι έχει ληφθεί από αυτά. Αυτό δεν είναι νομική υποχρέωση που αναφέρεται κυριολεκτικά σε αυτά τα άρθρα, αλλά μια πρακτική εφαρμογή της. Χωρίς ένα δοσιέ των ζητηθέντων και λαμβανόμενων δεδομένων, υπάρχει λίγο στο οποίο να στηριχθείς αν ένας προμηθευτής αργότερα ισχυρίζεται ότι δεν ζητήθηκε ποτέ, ή ότι παραδόθηκε.

Όπου παρουσιάζονται προβλήματα στην πράξη

Ο προμηθευτής δεν ανταποκρίνεται στα αιτήματα. Ένας εισαγωγέας ζητάει δεδομένα από κατασκευαστή έξω από την ΕΕ, δεν λαμβάνει απάντηση, και στέλνει το αίτημα λίγες φορές ξανά χωρίς αυτό να καταγράφεται. Όταν αργότερα ζητηθεί τι έχει γίνει, δεν υπάρχει μια επισκόπηση των ημερομηνιών, των αιτημάτων και των (απούσων) απαντήσεων.

Τα δεδομένα έρχονται, αλλά ελλιπή ή ασυνεπή. Ένα εργοστάσιο παραδίδει μέρος των τεχνικών προδιαγραφών, αλλά όχι τα δεδομένα για υλικά ή αποτελέσματα δοκιμών. Ο εισαγωγέας συναθροίζει το διαβατήριο με αυτό που υπάρχει, χωρίς να καταγράφει ποια μέρη λείπουν και γιατί.

Πολλά εργοστάσια, χωρίς σαφή συμφωνία σχετικά με το ποιος παραδίδει τι. Σε επιχειρήσεις που κάνουν την ίδια σειρά ελαστικών σε διάφορα εργοστάσια, προκύπτει ασάφεια σχετικά με το ποιο εργοστάσιο είναι υπεύθυνο για ποιο μέρος των δεδομένων. Αυτό το πρόβλημα αγγίζει το ζήτημα πώς τα δεδομένα από πολλά εργοστάσια συναθροίζονται σε ένα διαβατήριο, και χωρίς μια προαναφερθείσα διανομή, είναι δύσκολο να ανιχνευθεί σε ποιον έχει συμβεί κάτι.

Τα συμβόλαια αγορών δεν λένε τίποτα για το διαβατήριο. Ένα συμβόλαιο με προμηθευτή κατασκευάστηκε χρόνια πριν και αφορά την τιμή, το χρόνο παράδοσης και την ποιότητα του προϊόντος — όχι την παράδοση δεδομένων διαβατηρίου. Όταν αυτά τα δεδομένα δεν παρέχονται, δεν υπάρχει συμβατική βάση στην οποία να στηριχθείς.

Εισαγωγή από έξω της ΕΕ χωρίς σαφή συμφωνία σχετικά με την προέλευση δεδομένων. Κατά την εισαγωγή ελαστικών από έξω της Ένωσης, δεν είναι πάντα δεδομένο ότι ο κατασκευαστής γνωρίζει ποια δεδομένα απαιτούνται σύμφωνα με τον ESPR, ή είναι διατεθειμένος να τα παραδώσει με τον ζητούμενο τρόπο. Αυτό αγγίζει το ευρύτερο ζήτημα του τι εισαγωγή από έξω της Ευρωπαϊκής Ένωσης σημαίνει για τις δικές σου υποχρεώσεις, ανεξάρτητα από το τι παρέχει ή όχι ένας ξένος προμηθευτής.

Τι μπορείτε να καταγράψετε

Ορισμένα έγγραφα και συμφωνίες διευκολύνουν την απόδειξη των μέτρων που ελήφθησαν όταν ένας προμηθευτής δεν παρέχει ή παρέχει ελλιπώς:

Ένας κατάλογος αιτημάτων για δεδομένα: ημερομηνία, σε ποιον απεστάλη, ποια δεδομένα ζητήθηκαν και ποια απάντηση (ή η απουσία αυτής) λήφθη. Αυτό σχετίζεται με το ερώτημα ποια δεδομένα ζητούνται ακριβώς από έναν προμηθευτή ελαστικών, ώστε το ίδιο το αίτημα να ήταν επίσης αποδεικτικά πλήρες.

Αλληλογραφία με τον προμηθευτή, διατηρούμενη ως απόδειξη της προσπάθειας απόκτησης δεδομένων — ακόμη και αν αυτή η προσπάθεια δεν αποφέρει αποτέλεσμα.

Μια ρήτρα στο σύμβασης αγοράς σχετικά με την παροχή δεδομένων διαβατηρίου, συμπεριλαμβανομένου του τι συμβαίνει σε περίπτωση μη παροχής. Ο τρόπος με τον οποίο αυτό περιλαμβάνεται σε μια σύμβαση περιγράφεται στο συμφωνίες σχετικά με δεδομένα διαβατηρίου στη σύμβαση αγοράς; για νέες συμβάσεις, αυτή είναι μια λογική στιγμή για να προστεθεί, για υπάρχουσες συμβάσεις, ένα σημείο προς αναθεώρηση.

Ένα βήμα ελέγχου κατά την παραλαβή δεδομένων, κατά το οποίο καταγράφεται εάν τα δεδομένα είναι πλήρη και αληθοφανή. Αυτό σχετίζεται με το ερώτημα πώς ελέγχεται η ορθότητα των παρεχόμενων δεδομένων — και μια ελλιπής παροχή είναι πράγματι μια μορφή "μη παροχής" που μπορεί να καταγραφεί.

Ένας φάκελος ανά γραμμή προϊόντων ή προμηθευτή, στον οποίο καταγράφεται ποια δεδομένα είναι πλήρη, ποια λείπουν και ποια βήματα έχουν ληφθεί για να ληφθούν τα λείποντα δεδομένα.

Αυτή η καταγραφή δεν αλλάζει το ερώτημα του εάν και πότε ένας προμηθευτής παρέχει πραγματικά. Αυτό που κάνει είναι να παράσχει μια τεκμηριωμένη εικόνα του τι έχει γίνει από την δική σας πλευρά — κάτι που έχει αξία τη στιγμή που πρέπει να δοθούν λογαριασμοί για ένα διαβατήριο που δεν είναι ακόμη πλήρες.

Αυτό δεν είναι νομική συμβουλή. Αυτή η σελίδα παρέχει γενικές πληροφορίες σχετικά με τη νομοθεσία που αφορά αυτή η πλατφόρμα. Δεν γνωρίζουμε την κατάστασή σας. Σε περίπτωση αμφιβολίας σχετικά με τη δική σας περίπτωση, συμβουλευτείτε έναν δικηγόρο ή την αρμόδια αρχή ελέγχου.

Γραμμένο με AI με βάση τις παραπάνω πηγές, ελεγμένο από άνθρωπο στις 2026-08-22. Υπάρχει κάτι που δεν είναι σωστό; Ενημερώστε μας — οι διορθώσεις έχουν προτεραιότητα.