Ποιος είναι υπεύθυνος για το διαβατήριο προϊόντος ελαστικών;

Ο κατασκευαστής παραμένει υπεύθυνος, ακόμη και αν μια πλατφόρμα συναρμολογεί το διαβατήριο

Η ευθύνη για το ψηφιακό διαβατήριο προϊόντος ενός ελαστικού βαρύνει τον κατασκευαστή. Όποιος θέτει ένα ελαστικό στην αγορά της ΕΕ με το δικό του όνομα ή σήμα, είναι κατασκευαστής κατά την έννοια του ESPR (Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1781) και φέρει τις υποχρεώσεις που συνδέονται με αυτό, συμπεριλαμβανομένης της διασφάλισης ότι υπάρχει ένα σωστό και πλήρες διαβατήριο προϊόντος. Εάν το ελαστικό προέρχεται από εκτός της ΕΕ και ένας εισαγωγέας δρα ως πρώτος φορέας που θέτει το προϊόν στην αγορά της Ένωσης, τότε ο εισαγωγέας αυτός αναλαμβάνει το δικό του ρόλο: πρέπει να επιβεβαιώσει ότι ο κατασκευαστής έχει συμμορφωθεί με τις υποχρεώσεις πριν το προϊόν εμπορευθεί. Ένας πάροχος υπηρεσιών που συναρμολογεί τεχνικά το διαβατήριο, το φιλοξενεί και το εξοπλίζει με φορέα δεδομένων QR, εκτελεί μια αποστολή εκ μέρους του κατασκευαστή ή του εισαγωγέα — η νομική ευθύνη για το περιεχόμενο δεν μεταφέρεται έτσι σε εκείνον τον πάροχο υπηρεσιών.

Για κατασκευαστές και εισαγωγείς ελαστικών, όχι για όσους μόνο πωλούν ή τοποθετούν

Αφορά τον φορέα που θέτει το ελαστικό για πρώτη φορά στην αγορά της ΕΕ: τον κατασκευαστή ή, σε περίπτωση εισαγωγής από εκτός της ΕΕ, τον εισαγωγέα. Ένας χονδρέμπορας ή ειδικός σε ελαστικά που αγοράζει ελαστικά και τα μεταπωλεί εντός της ΕΕ, χωρίς να είναι ο ίδιος ο πρώτος φορέας που θέτει το προϊόν στην αγορά, συνήθως δεν εμπίπτει στην υποχρέωση κατασκευαστή ή εισαγωγέα από το άρθρο 27 του ESPR. Οι διαχειριστές στόλου που τοποθετούν ελαστικά είναι χρήστης του προϊόντος και όχι κατασκευαστής ή εισαγωγέας κατά την έννοια του κανονισμού. Τι δεν περιλαμβάνεται εδώ: το ερώτημα ποιος κατασκευάζει τεχνικά το διαβατήριο ή το φιλοξενεί. Ο ρόλος αυτός μπορεί να ανήκει σε έναν πάροχο υπηρεσιών, ενώ η ευθύνη για την ορθότητα των δεδομένων παραμένει στον κατασκευαστή ή τον εισαγωγέα.

Η υποχρέωση αρχίζει με τη δεδηλωμένη πράξη για ελαστικά, η οποία δεν υπάρχει ακόμη

Δεν υπάρχει επί του παρόντος συγκεκριμένη ημερομηνία κατά την οποία το διαβατήριο προϊόντος για ελαστικά καθίσταται υποχρεωτικό. Ο ίδιος ο ESPR (άρθρο 9) περιγράφει τι πρέπει να περιέχει ένα ψηφιακό διαβατήριο προϊόντος και πώς πρέπει να λειτουργήσει, αλλά η υποχρέωση ισχύει μόνο για μια συγκεκριμένη ομάδα προϊόντων μόλις θεσπιστεί μια δεδηλωμένη πράξη γι' αυτήν. Για ελαστικά, η πράξη αυτή περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα εργασίας της Επιτροπής για την περίοδο 2025-2030, με το 2027 ως αναμενόμενη ημερομηνία δημοσίευσης. Έως ότου θεσπιστεί η δεδηλωμένη πράξη, δεν ισχύουν υποχρεώσεις για ελαστικά βάσει αυτού του κανονισμού. Μόλις δημοσιευτεί η δεδηλωμένη πράξη, η ημερομηνία θα αναφερθεί εδώ.

Τι σημαίνει αυτό για όσους ήδη εργάζονται με ελαστικά

Για έναν κατασκευαστή ή εισαγωγέα ελαστικών, είναι χρήσιμο να αποτυπώσει ήδη τα δεδομένα που θα πρέπει να περιλαμβάνονται στο διαβατήριο: σύνθεση υλικών, απόδοση, προέλευση κ.λπ. — πληροφορίες που συνήθως υπάρχουν ήδη κάπου στην δική του αλυσίδα, απλώς δεν έχουν ακόμη συναθροιστεί γι' αυτό το σκοπό. Στη συνέχεια, είναι σκόπιμο να καθοριστεί ποιος στον δικό του οργανισμό ή αλυσίδα επιτελεί το ρόλο του κατασκευαστή ή του εισαγωγέα κατά την έννοια του ESPR, γιατί εκεί εδράζεται η ευθύνη. Στη συνέχεια, μπορεί να εξεταστεί ποια πλευρά αναλαμβάνει την τεχνική πλευρά: τη συναρμολόγηση του διαβατηρίου, τη φιλοξενία για την απαιτούμενη περίοδο και τη σύνδεση με φορέα δεδομένων QR στο προϊόν. Η εκτέλεση αυτή μπορεί να εξωτερικευτεί, αλλά ο κατασκευαστής ή ο εισαγωγέας παραμένει αυτός που πρέπει να είναι σε θέση να αποδείξει ότι τα δεδομένα είναι ακριβή και ότι το διαβατήριο είναι παρόν και προσβάσιμο. Όποιος κάνει ήδη συμφωνίες σχετικά με αυτό με προμηθευτές και παρόχους υπηρεσιών, θα είναι σε καλύτερη θέση μόλις δημοσιευτεί η δεδηλωμένη πράξη για ελαστικά και η υποχρέωση αποκτήσει μια συγκεκριμένη ημερομηνία.

Από πού προκύπτει αυτό: άρθρο 27 και άρθρο 9 του ESPR

Οι υποχρεώσεις των κατασκευαστών αναφέρονται στο άρθρο 27 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1781 (ESPR), στο οποίο καθορίζονται οι ευθύνες που φέρει ένας κατασκευαστής κατά την εισαγωγή ενός προϊόντος στην αγορά, συμπεριλαμβανομένου του ρόλου του εισαγωγέα όταν ο κατασκευαστής είναι εγκατεστημένος εκτός της ΕΕ. Τι περιλαμβάνει ένα ψηφιακό διαβατήριο προϊόντος και ποιες απαιτήσεις πρέπει να πληροί περιγράφονται στο άρθρο 9 του ίδιου κανονισμού. Και τα δύο άρθρα αποτελούν μαζί τη βάση για το ερώτημα ποιος είναι υπεύθυνος: το άρθρο 9 περιγράφει τί πρέπει να υπάρχει, το άρθρο 27 περιγράφει ποίος πρέπει να το εξασφαλίσει.

Όποιος θέλει να προετοιμαστεί ήδη, θα πρέπει να ξεκινήσει με τη διάταξη των δικών του δεδομένων προϊόντος και να καταγράψει ποιος εμφανίζεται στην αλυσίδα ως κατασκευαστής ή εισαγωγέας, ώστε η μετάβαση να είναι εύκολη μόλις η εξουσιοδοτημένη πράξη για τα λάστιχα λάβει σταθερή ημερομηνία.

Σε τι βασίζεται αυτό

Ο κανονισμός βρίσκεται στο EUR-Lex. Αναφερόμαστε σε κάθε δήλωση· δεν χρειάζεται να μας πιστέψετε.

Τι συγκεκριμένα πρέπει να κάνετε

Τι αναμένεται από εσάς

Ο ESPR επιβάλλει την υποχρέωση για το ψηφιακό διαβατήριο προϊόντος κατά κύριο λόγο στον κατασκευαστή. Το άρθρο 27 του ESPR (Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1781) αναφέρει μια σειρά υποχρεώσεων που βαρύνουν «τον κατασκευαστή», και το άρθρο 9 του ESPR (Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1781) περιγράφει τι πρέπει να περιέχει το διαβατήριο και πώς πρέπει να είναι προσβάσιμο. Το ποιος ακριβώς είναι «ο κατασκευαστής» δεν είναι πάντα το μέρος που έχει πραγματικά παράγει το λάστιχο — αυτό είναι ένα ξεχωριστό ζήτημα που από μόνο του δημιουργεί σύγχυση. Αυτό που έχει πρακτική σημασία για έναν εισαγωγέα ελαστικών, χονδρέμπορο ή διαχειριστή στόλου χωρίζεται σε μερικές εύκολα αναγνωρίσιμες υποχρεώσεις.

Ο κατασκευαστής συντάσσει τα τεχνικά δεδομένα

Το μέρος που θεωρείται κατασκευαστής είναι υπεύθυνο για τη σύνταξη των δεδομένων που περιλαμβάνονται στο διαβατήριο: σύνθεση υλικών, επιδόσεις, προέλευση, και τα άλλα στοιχεία που αναφέρονται στο άρθρο 9 του ESPR (Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1781). Για μια επιχείρηση με 10 έως 100 υπαλλήλους που παράγει ελαστικά ή τα κάνει να παραχθούν με το δικό της εμπορικό σήμα, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να υπάρχει μια εσωτερική διαδικασία για τη συλλογή και ενημέρωση αυτών των δεδομένων — όχι μόνο κατά την παρουσίαση ενός τύπου ελαστικού, αλλά και σε περιπτώσεις αλλαγών.

Ο κατασκευαστής φροντίζει για τον φορέα δεδομένων

Το άρθρο 9 του ESPR (Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1781) ορίζει ότι το διαβατήριο πρέπει να είναι προσβάσιμο μέσω ενός φορέα δεδομένων — στην πράξη ενός κωδικού QR — στο προϊόν ή κοντά σε αυτό. Για ένα χονδρεμπόριο που αναπακετάρει ή ξαναπακετάρει ελαστικά, αυτό είναι ένα πρακτικό σημείο προσοχής: ο φορέας δεδομένων πρέπει να είναι παρών και αναγνώσιμος, ακόμη και μετά την επεξεργασία στη δική της αλυσίδα εφοδιασμού.

Ο κατασκευαστής διατηρεί το διαβατήριο διαθέσιμο

Ένα διαβατήριο που δεν μπορεί να ζητηθεί μετά από ένα χρόνο δεν πληροφορεί το σκοπό του κανονισμού. Το άρθρο 27 του ESPR (Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1781) επιβάλλει λοιπόν μια υποχρέωση διατήρησης στον κατασκευαστή. Για μια επιχείρηση περιορισμένου μεγέθους, αυτό είναι συχνά ο λόγος για τον οποίο αναθέτει αυτή την εργασία σε μια πλατφόρμα που έχει τη φιλοξενία και τη διαθεσιμότητα ως βασική αποστολή, αντί να το εγκαθιστά ο ίδιος.

Το ποιος είναι κατασκευαστής δεν είναι πάντα αυτό που περιμένετε

Όποιος πωλεί με το δικό του εμπορικό σήμα, ή εισάγει ελαστικά από κατασκευαστή εκτός της ΕΕ, μπορεί να θεωρηθεί ο ίδιος κατασκευαστής — με όλες τις υποχρεώσεις του άρθρου 27 του ESPR (Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1781) που συνοδεύουν. Αυτό είναι ένας από τους τόπους όπου η ευθύνη μετατοπίζεται χωρίς να είναι αμέσως σαφές. Όποιος θέλει να είναι σίγουρος για αυτό, θα κάνει καλά να προσδιορίσει πρώτα αν ο δικός του ρόλος θεωρείται εισαγωγέας ή κατασκευαστής, πριν συμπληρωθούν οι υπόλοιπες υποχρεώσεις.

Όπου παρουσιάζονται προβλήματα στην πράξη

Ένας αριθμός καταστάσεων επανέρχεται συνεχώς στην πράξη.

Ένας εισαγωγέας υποθέτει ότι ο ξένος κατασκευαστής θα φροντίσει για το διαβατήριο, επειδή εκείνο το μέρος έχει τα δεδομένα για το προϊόν. Στην πράξη αποδεικνύεται ότι ο κατασκευαστής εκτός της ΕΕ δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του ESPR και επομένως δεν έχει λόγο να καταθέσει το ίδιο διαβατήριο — με αποτέλεσμα η ευθύνη να πέφτει στο μέρος της ΕΕ. Αυτό που ακριβώς ισχύει εδώ εξαρτάται από το ερώτημα ποιος φροντίζει για το διαβατήριο όταν ο κατασκευαστής βρίσκεται έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ένας χονδρέμπορος πωλεί ελαστικά με ιδιωτικό σήμα, με μια εξωτερική επιχείρηση ως πραγματική παραγωγό. Η υπόθεση είναι ότι ο παραγωγός παραμένει υπεύθυνος, ενώ το αποτέλεσμα του δικού του σήματος μπορεί να είναι ακριβώς μια αιτία για να θεωρηθεί ο ίδιος κατασκευαστής. Αυτό θίγει άμεσα το ερώτημα ποιες υποχρεώσεις ισχύουν κατά την πώληση με δικό σήμα.

Ένας διανομέας υποθέτει ότι μόνο οι κατασκευαστές έχουν σχέση με το διαβατήριο, και ότι ο δικός του ρόλος περιορίζεται στην επαναπώληση. Οι διανομείς και οι έμποροι έχουν ωστόσο τη δική τους θέση στην αλυσίδα, με δικά τους σημεία προσοχής — δείτε ποιες υποχρεώσεις ισχύουν για έναν διανομέα ή έμπορο ελαστικών.

Μια εταιρεία πωλεί μέσω μιας ηλεκτρονικής αγοράς και υποθέτει ότι η πλατφόρμα είναι υπεύθυνη για το διαβατήριο του προϊόντος. Ωστόσο, η αγορά συνήθως δεν είναι κατασκευαστής κατά την έννοια του κανονισμού ESPR, γεγονός που σημαίνει ότι η ευθύνη μπορεί να παραμείνει στο πωλούν μέρος — αυτό λειτουργεί διαφορετικά από ό,τι συχνά νομίζεται και μπορεί να διαβαστεί περαιτέρω στο τι σημαίνει το διαβατήριο του προϊόντος στη πώληση μέσω μιας ηλεκτρονικής αγοράς.

Μια συγχώνευση ή εξαγορά αλλάζει τη νομική οντότητα που θεωρούνταν κατασκευαστής, χωρίς κάποιος να σταθεί στο τι σημαίνει αυτό για τα υπάρχοντα διαβατήρια. Επίσης, αυτή είναι μια στιγμή στην οποία η ευθύνη μπορεί να μετατοπιστεί σιωπηρά.

Τι μπορείτε να καταγράψετε

Για μια εταιρεία που θέλει να τεκμηριώσει ποιος εντός της δικής της οργάνωσης ή αλυσίδας εκτελεί ποιο ρόλο, είναι πρακτικό να καθορίσει ένα αριθμό ζητημάτων γραπτώς:

Μια αναφορά του δικού του ρόλου ανά γραμμή προϊόντων: κατασκευαστής, εισαγωγέας, διανομέας ή συνδυασμός αυτών, συμπεριλαμβανομένης της τεκμηρίωσης αυτής της επιλογής.
Συμφωνίες με τον πραγματικό παραγωγό (σε περίπτωση ιδιοτικής μάρκας ή αγοράς εκτός της ΕΕ) σχετικά με το ποιος παρέχει και ενημερώνει τα δεδομένα για το διαβατήριο.
Μια εσωτερική αρμόδια ή διαδικασία για την παρακολούθηση των αλλαγών στα δεδομένα του προϊόντος, ώστε το διαβατήριο να μην γίνει ξεπερασμένο.
Τεκμηρίωση σχετικά με τον φορέα δεδομένων: πού και πώς τοποθετείται ο κωδικός QR και ποιος το ελέγχει κατά την επανασυσκευασίας ή την αναπακέτωση.
Συμβατικές συμφωνίες σχετικά με την ευθύνη για σφάλματα στα δεδομένα, ιδίως όταν πολλά μέρη στην αλυσίδα εμπλέκονται στη σύνθεση του διαβατηρίου — αυτό σχετίζεται με το ερώτημα ποιος είναι υπεύθυνος εάν υπάρχει σφάλμα στα δεδομένα του διαβατηρίου του προϊόντος.

Αυτές οι τεκμηριώσεις δεν είναι σκοπός καθαυτό, αλλά δίνουν σε μια εταιρεία 10 έως 100 υπαλλήλων κατεύθυνση στο ερώτημα ποιος εντός της δικής του αλυσίδας φέρει ποια υποχρέωση — και αποτρέπουν το ερώτημα από το να τεθεί μόνο στη στιγμή που κάτι έχει ήδη πάει στραβά.

Αυτό δεν είναι νομική συμβουλή. Αυτή η σελίδα παρέχει γενικές πληροφορίες σχετικά με τη νομοθεσία που αφορά αυτή η πλατφόρμα. Δεν γνωρίζουμε την κατάστασή σας. Σε περίπτωση αμφιβολίας σχετικά με τη δική σας περίπτωση, συμβουλευτείτε έναν δικηγόρο ή την αρμόδια αρχή ελέγχου.

Γραμμένο με AI με βάση τις παραπάνω πηγές, ελεγμένο από άνθρωπο στις 2026-08-22. Υπάρχει κάτι που δεν είναι σωστό; Ενημερώστε μας — οι διορθώσεις έχουν προτεραιότητα.