Ποια δεδομένα πρέπει να ζητήσω από τον προμηθευτή μου ελαστικών;

Τι συγκεκριμένα πρέπει να κάνετε

Τι αναμένεται από εσάς

Όποιος εισάγει, εμπορεύεται ή χρησιμοποιεί ελαστικά σε ένα στόλο οχημάτων, λαμβάνει ένα ρόλο που υπερβαίνει την απλή αναπώλησή τους στο ψηφιακό διαβατήριο προϊόντος. Το ESPR (Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1781) ορίζει στο άρθρο 38 ότι οι δρώντες στην αλυσίδα εφοδιασμού πρέπει να μεταδώσουν δεδομένα στο επόμενο μέρος της αλυσίδας, και αυτό ξεκινά με αυτό που εσείς λαμβάνετε από τον προμηθευτή σας.

Τα δεδομένα που απαιτούνται από το διαβατήριο

Το άρθρο 10 του ESPR (Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1781) περιγράφει τι πρέπει να περιέχει ένα ψηφιακό διαβατήριο προϊόντος σε γενικές γραμμές και πώς πρέπει να είναι προσβάσιμο. Για ένα συγκεκριμένο προϊόν όπως ένα ελαστικό, αυτό διευκρινίζεται περαιτέρω από την εξουσιοδοτημένη πράξη που θα συνταχθεί για τον κλάδο των ελαστικών — τι ακριβώς είναι μια εξουσιοδοτημένη πράξη και γιατί καθορίζει τι πρέπει να κάνετεεξηγείται αλλού. Στην πράξη, για μια επιχείρηση με 10 έως 100 υπαλλήλους σημαίνει ότι απαιτείται ένα σταθερό σημείο επικοινωνίας που γνωρίζει ποια δεδομένα ο κατασκευαστής παρέχει ανά τύπο ελαστικού και ότι τα δεδομένα αυτά δεν παραμένουν διασκορπισμένα σε μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και αποσπασμένα αρχεία PDF διαφόρων αγορών.

Μετάδοση δεδομένων στον επόμενο κρίκο της αλυσίδας

Το άρθρο 38 του ESPR (Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1781) είναι η κύρια διάταξη για αυτό το θέμα: οι δρώντες στην αλυσίδα εφοδιασμού — δηλαδή και ένας εισαγωγέας ή χονδρέμπορος που δεν είναι ο ίδιος κατασκευαστής — μεταδίδουν τις πληροφορίες προϊόντος που είναι απαραίτητες για τη συμπλήρωση ή τη λειτουργία του διαβατηρίου για το επόμενο μέρος. Για μια μεσαία επιχείρηση αυτό σημαίνει ότι ο ρόλος δεν σταματά στο "λήψη και αποθήκευση": τα δεδομένα πρέπει επίσης να είναι χρηστικά για τον πελάτη, τον διαχειριστή στόλου ή τον επόμενο χονδρέμπορο στην αλυσίδα.

Γνώση του ποιος είναι υπεύθυνος για τι

Για ελαστικά που κατασκευάζονται στην ΕΕ, η πρώτη ευθύνη για τη σύνταξη του διαβατηρίου βρίσκεται συνήθως στον κατασκευαστή. Κατά την εισαγωγή από έξω της ΕΕ, μέρος αυτού του ρόλου μεταφέρεται στον εισαγωγέα, κάτι που αναπτύσσεται περαιτέρω κάτω από τι σημαίνει το ψηφιακό διαβατήριο προϊόντος κατά την εισαγωγή από έξω της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Για μια επιχείρηση με 10 έως 100 υπαλλήλους αυτό είναι συχνά το δυσκολότερο μέρος: εσωτερικά κάποιος πρέπει να καταγράψει ποιος προμηθευτής είναι για ποια γραμμή ελαστικών η πηγή των δεδομένων, ειδικά αν υπάρχουν αγορές μέσω πολλών διαύλων.

Γνώση του αν το διαβατήριο ισχύει καν

Δεν υπάγονται όλοι οι τύποι ελαστικών αυτόματα στις ίδιες απαιτήσεις την ίδια στιγμή. Πριν ζητηθούν δεδομένα, είναι χρήσιμο να γνωρίζετε αν το ψηφιακό διαβατήριο προϊόντος ισχύει ήδη για τα ελαστικά που αγοράζονται και ποιες ομάδες προϊόντων στον κλάδο των ελαστικών υπάγονται στο ESPR. Για μια εμπορική επιχείρηση με ευρύ ποικιλία αυτό εξοικονομεί την περιττή ζήτηση δεδομένων για προϊόντα για τα οποία η υποχρέωση δεν έχει ακόμη κανονιστεί, ή αντίστροφα: να ξεκινήσετε πολύ αργά για μια γραμμή που ήδη βρίσκεται στο πεδίο εφαρμογής.

Όπου παρουσιάζονται προβλήματα στην πράξη

Ορισμένες καταστάσεις εμφανίζονται ξανά και ξανά σε επιχειρήσεις που μόλις ξεκινούν με αυτό το θέμα.

Ένας εισαγωγέας ζητά από τον κατασκευαστή "την τεκμηρίωση" χωρίς να προσδιορίζει ποια δεδομένα ακριβώς είναι απαραίτητα για το διαβατήριο. Ο κατασκευαστής στέλνει ένα τεχνικό δελτίο δεδομένων που προορίζεται για τη δική του παραγωγή, αλλά δεν ταιριάζει με αυτό που ζητά το διαβατήριο. Το αποτέλεσμα: δύο φορές αλληλογραφία, καθυστέρηση και ένα δοσιέ που εξακολουθεί να μην είναι πλήρες.

Ένας χονδρέμπορος αγοράζει από τρεις διαφορετικούς κατασκευαστές, καθένας με διαφορετική μορφή και διαφορετικό βαθμό λεπτομέρειας στα δεδομένα του. Κανείς εντός της επιχείρησης δεν έχει λάβει την εργασία να συγκρίνει τα δεδομένα ή να ελέγξει τη συνέπειά τους, με αποτέλεσμα οι αποκλίσεις να ανακύπτουν μόνο όταν ένας πελάτης το ρωτά ο ίδιος.

Μια επιχείρηση παραγγέλνει ελαστικά από πολλά εργοστάσια παραγωγής με τη δική της επωνυμία και υποθέτει ότι ένα από αυτά τα εργοστάσια θα παρέχει όλα τα δεδομένα για το πλήρες διαβατήριο. Αυτή είναι μια υπόθεση που δεν ισχύει αυτόματα — πώς τα δεδομένα από πολλά εργοστάσια συγχωνεύονται σε ένα ψηφιακό διαβατήριο προϊόντος απαιτεί μια συνειδητή συμφωνία, όχι τύχη.

Ένας εισαγωγέας λαμβάνει δεδομένα, αλλά κανείς δεν ελέγχει εάν οι αριθμοί και οι ταξινομήσεις που καθορίζει ο προμηθευτής συμφωνούν πραγματικά με το φυσικό προϊόν που παραδίδεται. Μόνο σε ένα δείγμα ή ένα παράπονο αποκαλύπτεται ότι μια παρτίδα είναι λανθασμένα επισημασμένη.

Μια επιχείρηση περιμένει να ζητήσει δεδομένα έως ότου η υποχρέωση τεθεί σε ισχύ και ανακαλύπτει στη συνέχεια ότι ο δικός της προμηθευτής δεν μπορεί να παράσχει γρήγορα τα ζητούμενα δεδομένα επειδή δεν έχει ακόμη προετοιμαστεί. Τι να κάνετε όταν ένας προμηθευτής δεν παρέχει τα δεδομένα, περιγράφεται στα τις δυνατότητες εάν ένας προμηθευτής δεν παρέχει τα δεδομένα.

Τι μπορείτε να καταγράψετε

Ένας αριθμός θεμάτων μπορεί να τεθεί σε τάξη με σχετικά λίγη προσπάθεια και αποτρέπει ένα μέρος των παραπάνω καταστάσεων:

• Ένας κατάλογος ανά τύπο ελαστικού ή γραμμή προϊόντων από ποιον προμηθευτή ή εργοστάσιο παρέχονται τα δεδομένα, ώστε στις περιπτώσεις πολλαπλών τόπων παραγωγής να είναι σαφές ποιος παρέχει ποιο μέρος του διαβατηρίου.
• Ένα σταθερό σύνολο δεδομένων που ζητείται, αντί ενός γενικού αιτήματος για "τεκμηρίωση" — αυτό αποτρέπει ότι ένας προμηθευτής παρέχει κάτι διαφορετικό από αυτό που χρειάζεται το διαβατήριο.
• Μια συμφωνία στο συμβόλαιο αγορών σχετικά με την παροχή δεδομένων διαβατηρίου, συμπεριλαμβανομένου του ποιος είναι υπεύθυνος για αλλαγές στο προϊόν. Το πώς αυτή η συμφωνία μπορεί να φαίνεται περιγράφεται στα την καταχώρηση δεδομένων διαβατηρίου σε συμβόλαιο αγορών.
• Ένα σημείο ελέγχου στο οποίο τα λαμβανόμενα δεδομένα συγκρίνονται με το φυσικό προϊόν ή τις υπάρχουσες προδιαγραφές, όπως περιγράφεται στα τον έλεγχο των δεδομένων ενός προμηθευτή για ακρίβεια.
• Ένα εσωτερικό σύνοψη του τι είναι ήδη γνωστό και τι λείπει ακόμη, ανά προμηθευτή και ανά γραμμή προϊόντων, ώστε να μην χρειάζεται να γίνει αναζήτηση για κάθε νέα παραγγελία σχετικά με το τι ήταν ήδη ζητούμενο.

Αυτού του είδους οι καταχωρήσεις κοστίζουν λίγο χρόνο τη στιγμή που η σχέση αγορών υπάρχει ήδη και εξοικονομούν σημαντικά περισσότερο χρόνο τη στιγμή που το διαβατήριο πρέπει πραγματικά να συναρμολογηθεί ή να εμφανιστεί.